Deze zomer, na tien jaar pastoraal werk in Verviers, ben ik naar de gemeente Ransart (Charleroi) verhuisd. Een ander district, een andere woonplaats, een andere gemeenschap… En natuurlijk ook een andere werkomgeving…

Ik heb de indruk dat er soms, vooral in bepaalde vacante gemeenschappen, een soort droombeeld bestaat van een dominee die tal van nieuwe ideeën en activiteiten zal introduceren, de hele stad zal charmeren, een wat dunbevolkte kerk zal vullen, de vergrijzende gemeenschap zal verjongen en de gemeente nieuw leven zal inblazen, haar zal ‘herdynamiseren’ ” (een vreemd woord dat je vaak hoort als je het over de toekomst van de kerk hebt).

Maar als we het specifieke geval van Ransart nemen, dan zou ik willen zeggen: “Ze zijn behoorlijk dynamisch, het gaat goed, bedankt! Ik bedoel daarmee niet dat de hele regio zich op zondag haast om de preek te komen horen (laten we eerlijk zijn!). Maar ze zijn dynamisch omdat ze samen, naar beste vermogen, het evangelie van Christus belijden. Als broeders en zusters, met een grote openheid, blij om iedereen die zich bij hen aansluit zonder oordeel te verwelkomen, voor een dag of voor een langere periode… De mensen van Ransart hebben het zeldzame en kostbare vermogen om echt een kleine familie te vormen (een echte gemeenschap waar men aandacht heeft voor elkaar) zonder zich als een exclusieve club te gedragen. Er is echt plaats voor iedereen.

De gedrevenheid komt tot uiting in activiteiten. En wees gerust, die zijn er genoeg. Of het nu gaat om spirituele activiteiten, zoals een gezamenlijke lezing van de Bijbel, Lectio Divina, bijbelstudies, of meer recreatieve activiteiten zoals ontbijtjes, knutsel- en praatmiddagen, spelletjesavonden… Het zijn stuk voor stuk rijke gemeenschapservaringen, die veel eenzaamheid doorbreken.

Als ik een van deze activiteiten op de Facebookpagina aankondig, krijg ik te horen: “Wat leuk wat u doet.” Ja, dat is waar, het is leuk. Maar het zijn niet mijn initiatieven, het is niet omdat er een nieuwe predikant is! De gezelschapsspellenavonden zijn een initiatief van mijn voorganger, Stephen Pitt. Andere activiteiten zijn een initiatief van leden van de kerkenraad. En toen de gemeente vacant was, waren er onder leiding van Marianne, een oudgediende, altijd wekelijkse doe-het-zelf-activiteiten en de Lectio Divina-groep! Leve het priesterschap van alle gelovigen.

Een nieuwe dominee komt niet op onontgonnen terrein terecht. We worden herders van een kleine, reeds bestaande kudde, met haar gewoontes, haar manieren, haar identiteit, haar sterke en zwakke punten… En op dat terrein gaan we aan de slag. Dat komt neer op het volgende: als we de metafoor van de herder gebruiken, is het zeker nuttig om een herder te hebben die de kudde naar fris water leidt en haar indien mogelijk beschermt tegen gevaren, maar over het algemeen kennen de schapen die er al jaren zijn hun weg, hun goede drinkplaatsen, de plekken waar het gras groener en malser is. De goede paden, de beproefde recepten, leert de predikant van de gemeenschap en de kerkenraad, door te observeren, te luisteren… De gewone gelovigen zijn de beste kenners van hun terrein.

Wat de predikanten betreft… Wij begeleiden, wij brengen onze theologische kennis in en wij proberen zo goed mogelijk te getuigen van de aanwezigheid en de liefde van God aan de mensen die wij bezoeken en ontmoeten. En misschien, ongetwijfeld, zal ik gaandeweg voor de kerk voorstellen, initiatieven en nieuwe bijdragen hebben… Maar daarover zal ik u over een paar jaar vertellen.

 

Ds Françoise Nimal

Ransart

 

Beeld:  Yves Bernardi op Pixabay